प्रेरणा : पुलस्ति यांची गझल मदार
"काय, गेली तक्रार वाड्यावर ?"
"छेड काढा अजून आडावर..."
भरड साडी, तरी खुलून दिसे
नेसणारी वयात आल्यावर
पाखरांचा बघा रुबाब जरा
भाव त्या मारतात कट्ट्यावर !
टाळतो कालिजात जाणे मी...
(ताण येतो उगाच डोस्क्यावर)
हात स्मश्रूत गुंतलेले जे
या मिशीची मदार त्यंच्यावर
(सर्वत्र "साभार परत")
जयन्ता५२ यांची सुंदर गझल "ना चांदण्यास जमले" वाचून म्हटलं बघू या आपल्यालाही काही 'जमतंय' का ते. पण कसलं काय? तेथे "पाहिजे जातीचे" ! कुठे जयन्तरावांसारखे जातिवंत कवी आणि कुठे खोड्या. आम्ही अजूनही 'खोड्या, शीक रे अ, आ, इ... ' च्या पातळीवर. 'जमले जसे जयन्ता, खोड्या, तुला न जमणे' 
पण जित्याची खोड काही मेल्याशिवाय जाणार नसल्याने औद्धत्य करीत आहे. (जयन्तराव, तुम्ही आमची 'मजबूरी' समजून घ्याल अशी आशा करतो.)
ना गोवरास जमले ना कांजण्यास जमले
ती कंड शायरीची ना शमविण्यास जमले
'पिच' शोधला तुझा तो नवखा कुणी खिलाडी
शेजारच्या ’विकेट’वर ना खेळण्यास जमले?
डिवचत अनेक होत्या माशा मला, परंतु
नादात प्रीतिच्या त्या ना वारण्यास जमले
बस, पाहिले तुला अन् बेशुद्ध जाहला तो
परतून मम वसंता ना बहरण्यास जमले
दिन रात शहरभर मी फिरतो तुझ्याच मागे
कोणी हमाल दुसरा ना ठरवण्यास जमले
मी पाहिले तुला ती नक्कीच सर्वपित्री
होऊन भूतबाधा ना झोपण्यास जमले
----------------------------------------------------------
(खोडसाळ)
आमचे प्रेरणास्थान : जयन्ता५२ यांची गझल सुखास आता तुझे नाव आहे
घरात आला नवा भाव आहे
'सुहास' त्याला दिले नाव आहे
'दिला'स तू जर न चोरून नेले
तुझी सहेली 'सही !', 'वाव !' आहे
उगाच पत्ते पिसू मी कशाला
तुझा रडीचाच जर डाव आहे ?
'लिना' घरी हाय नवरा 'रिना'चा
तिच्या पतीला कुठे ठाव आहे ?
कट्यार कसली तुझी बोडक्याची
कशीबशी कापते पाव आहे
'दिला'त क्लृप्त्या किती खोडसाळा
मुखी परी बावळा आव आहे !
---------------------------------------------------
(खोडसाळ)
आमची प्रेरणा : बघत राहु दे तुझ्याकडे
फुकट राहु दे तुझ्याकडे
भाव घरांचे फार चढे ||धृ||
लाख न उरले, बनले कोटी
किमती पाहुन भरली भीती
मागुनी बघु कुणाकडे ? ||१||
कर्ज मिळे बँकांतुन सत्वर
फेडत बसता लागे घरघर
चक्रव्याजाचे उंच कडे ||२||
सत्य भेटले भाडोत्र्याला
पंख लागले घरभाड्याला
खोडसाळ अनिकेत रडे ||३||
तुकोबांची व ज्ञानेश्वर माउलींची मन:पूर्वक क्षमा मागून ...
१)
आपुल्या माहेरा | जाऊ मी कशाला | खेचीन तुम्हाला | कोडतात ||
सुखदु:ख माझें | ऐकियलें नाहीं | कळवळा नाहीं | नवर्‍याला ||
सासुला यें शूळ | सुनेला पाहोनी | खुलें ती देखोनी | जावयासी ||
यांचें सवतीसि | लागलेसें चित्त | धाडी मज नित्य | माहेराला ||
फुक्या म्हणे त्यांना | येतील न्यावया | संगें आपुलिया | फौजदार ||
मूळ अभंग : तुकारामांची गाथा अभंग क्रमांक १५८७ इथे वाचा.
२)
देवींचिये द्वारी उभा जन्मभरी | तेणें युक्ति नारी साधियेल्या ||
चंद्रमुखी म्हणा सूर्यमुखी म्हणा | स्तुतीची गणना तोषकरी ||
असोनि संसारीं नेत्रे वेगु करी | देखतो उभारी बाह्या सदां ||
फुक्यादेव म्हणे गेलेत पाहुणे | शेजारचे राणे माडीवरीं ||
मूळ अभंग : श्री ज्ञानेश्वर महाराज विरचित हरिपाठ अभंग क्रमांक १ इथे वाचा.
३)
गोड चुंबनें तें बळें | घेंऊनी नामानिराळें ||
तैसा तूंहि आम्हाठायीं | खेळतोसी अंतर्बाहीं ||
भक्ष समजुनी चोरा | इथे वळवी मोहरा ||
फुक्या म्हणे अधीलपणे | अंग चर्चिलें चंदनें ||
मूळ अभंग : तुकारामांची गाथा अभंग क्रमांक ७६९ इथे वाचा.
४)
वाईटांचें भलें | दीन जाहलें चांगलें
आर्या, दिंडी, केका | त्यांचें मोल नाहीं, लेका
जळ्ळी सत्यज्योति | देतें करवंटी हाती
उंच निंच गोरा | परी गरीब नवरा
फुक्या म्हणे भले | ऐशा पत्नीने छळले
मूळ अभंग : तुकारामांची गाथा अभंग क्रमांक १७१६ इथे वाचा.
आमचे प्रेरणास्थान : एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेख.
आमच्या प्रेरणास्थानाचे प्रेरणास्थान : The Ugly Duckling
एका घरात होत्या बाया कजाग दोन
होता पुरूष तिथला धारून फक्त मौन
कारण लहानसेही भांडावयास चाले
आई व बायकोचा नेहमीच वाद चाले
दोघी तयास टोची, दिसतो हताश, दीन
होता पुरूष तिथला धारून फक्त मौन
पुरुषास दु:ख भारी, भोळा रडे स्वत:शी
पोरेहि ना विचारी, सांगेल तो कुणाशी
कर्तेपदास त्याच्या देती मुळी न मान
होता पुरूष तिथला धारून फक्त मौन
एके दिनी परंतु पुरुषास त्या कळाले
संकोच, लाज सारे वार्‍यासवे पळाले
चाले घराघरातुन डिट्टो असाच सीन
त्याचेच त्या कळाले सारे पती समान...
प्रेरणा : "उरी भावनांचा महापूर आहे"
उरी यौवनाचा महापूर आहे
परी आड येतो, पदर क्रूर आहे
तिचे नाक फेंदारणे चालते पण
तिच्या नासिकेला सदा पूर आहे
तिची गाठ घेऊन घालीन डोळा
मिठीचा विषय अद्यपि दूर आहे
तिचे दात पाहून फिटलेत डोळे
परी दंतमंजन मुखातूर आहे
दिवे लावण्याला पुढे नेहमी तू
नयन‍अश्व उधळून चौखूर आहे
मना, लाभले काय लुब्रेपणाने ?
जवळ तो तिच्या, मी उभा दूर आहे
मना, लाभले काय खोड्या करोनी ?
चुडेवज्रमंडन न मंजूर आहे
कुणीतरी अम्हा पटापट कविता वाचून सांगेल काय
या रचण्यावाचुन अडलय काय ? ॥धृ॥
पाडत असतो रोज नवी
कराल केव्हा, कविवर, तुमच्या काव्याची भैरवी ? ॥१॥
गझलांचे खच जिथे-तिथे
विडंबनाची सरिता कायम दुथडीने वाहते ॥२॥
अक्षरगण-कट्टर कोणी
बेरीज चुकता म्हणे कवी ही मुक्तछंद-बांधणी ॥३॥
प्रेरणा : त्रिवेणी
१.
एखादा पाहुणा दारात उभा राहिल्याशिवाय
कळून येत नाही
आपल्या खिशाची तंगी
२.
सापडता सापडत नाही
या नाडीचे दुसरे टोक
या लेंग्याला बटणं लाव...
३.
मंदिराकडून नकारघंटानाद
तिच्या ’दी’कडून रुकार
हे मात्र औरच
४.
रात्रीच्या या तिसर्‍या प्रहरात
कुणावर भुंकताहेत
!@#*&%#* कुत्र्यांची टोळकी...
५.
मनसोक्त दारू पिली
फुल्ल कोंबडी हादडली
निजलो आहे मस्त तृप्तीचे ढेकर देउनी.
६.
ती बाई मला मघाचपासून खुणावतेय
मला जायचं असूनही
मी आमच्या हिला घाबरतोय.
खोडसाळ...
खो
प्रेरणा : कधीतरी तू थांबशील...!
रोज मला येतात नव्या मित्रांच्या हाका !
तरुण कुणी अन् कुणी वयाने मामा-काका !
बरे नव्हे हे लोकप्रिया होणे इतकेही...
घरास माझ्या म्हणू लागले वासूनाका
भेटतात मज डौल घेउनी कलहंसाचा...
कुणी घेइना परंतु सोबत आणाभाका !
पळून कोठे चाललात माझ्या मित्रांनो ?
तुम्हामुळे तर नवमासाने प्रसंग बाका !
कुणीतरी भेटेल तुम्हाला मित्र, सख्यांनो
कुणीतरी घालेल तुम्हावरतीही डाका !
कुणीतरी भेटेल मलाही उपवासाचे
आठवते मी...कधीपासुनी पडला फाका !
मूल हो‍उनी या देहाची चूक किरकिरे...
अतातरी या डोक्यावरती अक्षत टाका !
वीण उसवली या एकाकी आयुष्याची...
वीण वाढण्यासाठी येउन भिडवा टाका !
रोज ढगळ कपड्यात झाकते पोट बिचारी...
"लग्न करा ना लवकर, माझी अब्रू झाका !"
खोडसाळ हे संपतील काव्याचे फेरे...
साहित्याच्या अलीकडे माझा आवाका !
प्रेरणेचे उगमस्थान : 'मिठीत तोच गोडवा'
"बराच काळ नांदले तुझ्यासवे, चला अता"
जुनी धनीण मागते नवीन बापया अता
कधी कधी न पाहणेच छान वाटते तुला
मधेमधे दुज्याकडे हवे बघायला अता
तुझे नवीन रूपही बुळेच वाटले मला
तुला उगीच वाटले, "बरा दिसेन ना अता? "
म्हणायचास, ’रूप संपले तुझे, खलास तू’
कशास खेटलास? हा कशास चोचला अता?
पुन्हा न थाप मारुनी कधी जवळ सरायचे
तुला हवेच 'ते', खरा प्रकार जाणला अता
मिठीत तोच गारवा, दिवस असो, असो निशा
उरात एकदातरी मशाल चेतवा अता
मिठीत तोच दादला, कधी इथे, कधी तिथे
नवीन रंगरूट-शोध व्हायला हवा अता
नसेल खोडसाळ वा असेल, सारखेच ते
करून काव्य जाहले, विडंबने करा अता
प्रेरणा : वैभव जोशी यांची गझल ह्या कशा उबदार ओळी
ह्या कशा चवचाल ओळी, शब्द हे ’तसले’ पुन्हा
हाय!बच्चा कंपनीवर बाप खेकसले पुन्हा
ह्या कशा रचल्यास ओळी, शेर हे फसले पुन्हा
हाय!कच्च्या शाहिरा उस्ताद खेकसले पुन्हा
"सासरा, दारू, मुली, लफड्याविना कविता कशी?"
वाचणारे चेहरे झटक्यात खसखसले पुन्हा
हुडहुडी भरली तनाला, गालफडही तापले
काय बोटांचे ठसे गालावरी ठसले पुन्हा
अजुन त्यांची ठेवली नाहीच का पत्रावळी ?
कावळे झाडावरी जाऊनही बसले पुन्हा!
मज न चुंबन प्रेयसीने, अन् न पत्नीने दिले
"संपला मधुचंद्र, आता चोचले कसले पुन्हा?"
मी नझल लिहिली तरीही वाजल्या टाळ्या किती
नाव माझे पाहुनी का लोकही फसले पुन्हा ?
"मायला!असला चुना का लावला कोणी कधी?"
मी कवी नाही, मला हा गंड आहे
यमकबाजीची तरीही कंड आहे
'र' पुढे 'ट' ठेवुनी उजळून जातो
व्योम कविता; आणि मी मार्तंड आहे!
वाचल्यानंतर शिव्या घालो कुणीही
छापला नुकता दहावा खंड आहे
वृत्त अन् बाराखडी झेपे न जेव्हा
मुक्तछंदातून केले बंड आहे
व्याप्त कवितेच्या जमीनी झोपड्यांनी
पण विडंबन मोकळा भूखंड आहे
काळजी निवृत्त होण्याची कशाला ?
काफ़ियांची बँक आहे, फंड आहे
बोलले काका, विडंबन हे नसावे
ऐकुनी ते, गर्व मम शतखंड आहे
प्रौढ अन् गंभीर कविता शीक, लेका!
लांबले, खोड्या, किती पौगंड आहे...
स्फूर्तिस्थान : प्रदीप कुलकर्णी यांची गझल ’साहसे!’
.................................
साहसे!
.................................
विडंबन जाहले नाही कसे काही?
कुणीही वाचले नाही जसे काही!
प्रयासाने किती ही लाभली कविता...
सुचू लागेल आता द्वाडसे काही!
गडे, या काफ़ियांना चालवा आधी...
असू द्या ओढले, बेजारसे काही!
उन्हाळा सोसण्याला पाहिजे संत्री...
दिसे देशी समोरी 'बार'से काही!
सखा घेईल कोणी माग डोळ्यांनी...
सखे, तू नेस लुगडे छानसे काही!
तशी वायाच गेली भेट दोघांची...
'तसे' करता न काले फारसे काही!
कुणाच्या बायका सोडूनही गेल्या...
इथे का होत नाही रे तसे काही?
बघू या पाडता येतात का कविता...
मला दे शब्द तू बंबाळसे काही!
नको रे कोपर्‍याच्या सीट तू शोधू...
घरी दिसतील आईला ठसे काही!
- खोडसाळ
.................................
पुनर्रचनाकाल ः २ जुलै २००९
.................................
प्रेरणेचा उगम - प्रदीप कुलकर्णींची अप्रतिम गझल "एक नाते...!"
...............................................
एक ढेरी...!
...............................................
झाकताही येत नाही; टाळताही येत नाही
एक ढेरी; जी मला सांभाळताही येत नाही
पोट नसणारेच शेलाटे सभोती लोक सारे...
पोट मज त्यांच्यापुढे कुरवाळताही येत नाही!
घट्ट झाले पॅन्टचे ते बंद आता एवढे की -
पान ’इनो’च्या पुडीचे टाळताही येत नाही!
वाटते यावे तिने; पण, हाय, ऐसी वेळ आली...
वाढत्या पोटासवे चेकाळताही येत नाही!
एकदा अगदीच वैतागून तो तुंदिल म्हणाला...
’दु:ख माझे हे, तिला कवटाळताही येत नाही!’
गैरसोयीचीच ना ही एवढी वाढीव कंबर ?
नीट माझी पाउले न्याहाळताही येत नाही!
मज कळेना कोणती आहे कमी लिहिण्यात माझ्या...
पुनपुन: वाचू नका; पण चाळताही येत नाही?
एकदा का डुचमळाया लागला की लागला हा...
ढेर पोटाचा मला गुंडाळताही येत नाही!
पोटमापाची कशाला चौकशी आता फुकाची...
वाढलो आहे किती; पडताळताही येत नाही
वजन मज माझे घटवता पाहिजे तेव्हा न येई...
हाय, हे उष्मांक मजला जाळताही येत नाही!
स्वप्न तू बारीक होण्याचे पहा; बंदी न त्याला
तूर्त या मेदामुळे बोकाळताही येत नाही!
भावनांची धार संतत लाभते कविच्या कृपेने
काय हे ’खोड्या’, तुला शेवाळताही येत नाही ?!
- खोडसाळ
..............................................
रचनाकाल - २६-२७ जून २००९
..............................................
प्रेरणास्रोत : पिंपळावरील भुतं
गालावर पिंपल हुळहुळतो, डंख मिशीचा होत असावा
अथवा कोणा बेतालाच्या उच्छ्वासाचा झोत असावा
कॉलेजमधला कुंवार जत्था कट्ट्य़ावरती वसतो म्हणुनी
पंचक्रोशितिल ’सभ्य’ मुलांचा जमलेला गणगोत असावा
दारावरल्या विक्रेतींशी हल्ली गट्टी करतो आहे
घरच्या संशयकल्लोळाचा तोच नेमका स्रोत असावा
कविवर्यांच्या पानोपानी त्याच कहाण्या, अन् रडगाणी
बेताच्या प्रतिभेचा सार डोलारा डिट्टोत असावा
केवळ वीरासन केल्याने वीरपुरुष का ठरतो कोणी ?
नसे कृष्ण हा, केवळ पेंद्या; कारकून वा खोत असावा
शब्द भरजरी , रेशिम कवने, ’खोडसाळ’ ती शीक शाहिरी
ओरखडे, वक्रोक्ती, चिमटे हाच तुझा का ओत असावा ?
आमच्या प्रेरणेचे उगमस्थान : भूषण कटककरांची गझल "विरहानंतर"
डेस्सर्ट असते, हे जेवण संपवल्यानंतर
खातो आहे, तुम्ही तुमचे ठरवा नंतर
"कसे बनवले आहे?" म्हणते पुढे येउनी
बोलवेचना मला तोबरे भरल्यानंतर
हवेत जाताना प्रश्नाचे उत्तर कळले
काय भरावे पेल्यामध्ये सोड्यानंतर...
किती जिलेब्या उदरी होत्या उगीच साठुन
किती मोकळे वाटत आहे रेच्यानंतर
तुझ्या विचारांमध्येच व्यत्यय तुझ्याच भगिनी
असेच होते लग्न एकिशी झाल्यानंतर
उपास नसता खाउन घ्यावे गुलाबजामुन
रसगुल्ले थोडे मटकावे त्यांच्यानंतर?
काय घालता भीती खाताना वजनाची?
बोला डायटवाल्यांनो...पण खाल्ल्यानंतर
त्याच्याइतके वाइट नाही अपचन ’खोड्या’
जे होते पोटामध्ये...कलकलल्यानंतर
प्रदीप कुलकर्णी यांची गझल ..समाधी! हिस वंदन करून आम्हीही समाधिस्त झालो. (ही बातमी ऐकून जालावरील आमच्या काही कविमित्रांना हर्षवायू झाल्याचे विश्वसनीय सूत्रांकडून कळले आहे. असो.)
...................................
(...समाधी!)
...................................
खाऊन मुगाचा भात...निघालो आहे!
पाडून दुधाचे दात...निघालो आहे!
सामान, वळकटी आणि भरीला जाया...
घेऊन मुले मी सात निघालो आहे!
असतात दिवाणे कोण तुझ्या गे मागे?
मी खार तयांवर खात निघालो आहे!
रंगात उना, सानी मिसरा रंगवितो...
मी चित्रकला-निष्णात निघालो आहे!
माझे न कधी भिडणार सुराला गाणे...
मी वर्ज्य स्वरांनी गात निघालो आहे!
भांडेन जिथे जाईन तिथे मी; नंतर -
-होईल पुन्हा रुजवात...निघालो आहे!
घेईन समाधी, खूप विडंबन केले...
सोलून कवींची कात निघालो आहे!
- खोडसाळ
................................
रचनाकाल ः २९ मे २००९
.................................
प्रेरणा : पाहून वादळाला झाला पसार नाही
लावून वाद झाला मागे पसार नाही
अन् कोणत्या शिव्या तो देण्या तयार नाही ?
गेलो अनेक पोरी घेऊन थेटराला
काळोख किर्र होण्या काही तयार नाही
मी रोज तिज पाहावे दीपावलीप्रमाणे
आहे फटाकडी ती, ती वायबार नाही
उंची नसे हृतिकची, सलमानची न छाती
लुब्र्यास कोण सांगे, तो डौलदार नाही ?
शब्दांत रंग भरतो जो भाव-भावनांचे
मी व्यंगचित्र त्याचे साकारणार नाही ?
कविता करीत गेले तोट्यात ते बुडाले
कविता करावया मी बेरोजगार नाही
थकतील वाचणारे शोधून मौक्तिकांना
फुटके मणीच सारे, हा रत्नहार नाही
धिक्कार रोज होतो, होतो निषेध कायम
अजुनी विडंबितांचा घटला विखार नाही
'खोड्या' विडंबनाच्या करतो जरी, तरी मी
केशवसुमार नाही, केशवकुमार नाही :(
आमची प्रेरणा : कोण आपणहून आले
कोण आपणहून झाले, बनवले गेले किती ?
कंपुबाजीने इथे बायरन किती, शेले किती
दंग लाइन मारताना, खर्च हे कळले कधी ?
पटवण्यासाठी दिले परफ्युम किती, झेले किती
शीळ जी ऐकून खुलली तीच केवळ जाणते
चौक-चौकावर तिच्यावर जीव जडलेले किती
भेट अतिथींची टिपे अवघ्याच वस्तीची नजर
आजवर पोहे-चहा खाण्यास आलेले किती
श्वेत-अश्वेतात हल्ली रंगतो कलगी-तुरा
"लावुनी गाली चुना गोरे तुला केले किती"
"चोंबडा" म्हणुनी मतांची पिंक जी ती टाकते
नाक मुरडुन बोलते, " लुब्रे इथे मेले किती"
अमृताचे थेंब थोडेसेच गेली देउनी
पण कडू उपदेश भरलेले दिले पेले किती !
कैक नामी भ्रमर असलेल्या कवींना पाहिले
काव्य स्फुरलेले किती अन् यमक सुचलेले किती...?
बोलणे, खोड्या, तुझे झाले दफन पानावरी
गाडण्या काव्यास तुझिया लेखकू ठेले किती !
Posts
