तेंडूची पाने

प्रेरणास्रोतः ग्रहासारखा जो तो फिरतो, प्रत्येकाला घरघर असते!

हझल
ख्याती: जालावर्ती
कष्टपूर्वक विडंबनांची ख्याती
मात्राः ४-२-० => कडू.  ( लागू पडली तर पडली)

ग्रहासारखा नर तो फिरतो, ती तार्‍यागत दुस्तर असते!
नार सरळ कोणतीच नसते, पटवायाला खडतर असते!!

मनी पाहिली, मनी घेतली मापे मादक मदालसेची;
कधी कधी मन शिंपी असते, कधी कधी मन अस्तर असते!

प्रत्येकाच्या हृदयामध्ये एक नटीचा फोटो असतो;
जीएफ, पत्नी, आई, मुलगी, सारे सारे वरवर असते!

आई म्हणजे रट्ट्यांचा तो एक अनावर मारा असतो!
तोंडाचा असतो पट्टा अन्‌ जिव्हा म्हणजे कातर असते!!

रोजच येते अम्हा प्रचीती, मृदु चर्येच्या रौद्र रूपाची;
असो कितीही शूरवीर पण, घरात अमुची थरथर असते! 

प्रेरणा : मिलिंद फणसे ह्यांची गझल "लाभली नाही कधीही"

लाभली नाही कधीही स्वस्थता त्याच्या जिवाला
आस जो रोमॅन्सची घेउन उभा लग्नास झाला

काल वर, खाली उद्या हे बायकोचे प्रेम लहरी
आज माहेरी पळाली यौवनी घालून घाला

दंशही झाकून असतो अन्‌ नखांची खूणही मी
हो, फुकट कार्यालयी ते पाहुनी थट्टा कशाला ?

सर्व शस्त्रांहून भीतो टीचभर त्या बायकोला
चढवली साक्षात मी रणचंडिका पत्नीपदाला

गालिचे, गाद्या, उश्या अन्‌ चादरी कंटाळलेल्या
बायको माडीवरी ज्ञानेश्वरी घेते उशाला

प्रेमवीरांनी शिकावे खोडसाळापासुनी की
तारखांची चूक नेते ओढुनी त्या बोहल्याला

आमची प्रेरणा : 'बेफिकीर' यांची गझल  "केवढे चालणे हे मजल दरमजल..."

कैकदा वाचली पण सुटेना पझल...
काय जाणे असे ही गज़ल की गझल

मी कितीदातरी शीळ घालायचो
अन कपोलावरी व्हायचे मग बदल

मी कितीदा तिला शीळ घालायचो
बोलली, "लै महागात तुजला पडल"

घातली झेप तू ही गझल पाहता
का अशी नित्य करतोस माझी नकल ?

खूप थैमान पार्लरमध्ये घातले
पाहण्यासारखी पण न माझी शकल

घाल मागून पोनी... मरो स्टेपकट
काढ आधी उवा आणि गुंते उकल

कंठ शुष्कावल्यासारखा वाटता
पेग थोडे घशाखालती तू ढकल

खवचटासारखी लेखणी बोलते
सोड नाठाळपण, खोडसाळा, बदल...

प्रेरणा : वैभव जोशी यांची गझल ह्या कशा उबदार ओळी


ह्या कशा चवचाल ओळी, शब्द हे ’तसले’ पुन्हा
हाय!बच्चा कंपनीवर बाप खेकसले पुन्हा

ह्या कशा रचल्यास ओळी, शेर हे फसले पुन्हा
हाय!कच्च्या शाहिरा उस्ताद खेकसले पुन्हा

"सासरा, दारू, मुली, लफड्याविना कविता कशी?"
वाचणारे चेहरे झटक्यात खसखसले पुन्हा

हुडहुडी भरली तनाला, गालफडही तापले
काय बोटांचे ठसे गालावरी ठसले पुन्हा

अजुन त्यांची ठेवली नाहीच का पत्रावळी ?
कावळे झाडावरी जाऊनही बसले पुन्हा!

मज न चुंबन प्रेयसीने, अन्‌ न पत्नीने दिले
"संपला मधुचंद्र, आता चोचले कसले पुन्हा?"

मी नझल लिहिली तरीही वाजल्या टाळ्या किती
नाव माझे पाहुनी का लोकही फसले पुन्हा ?

"मायला!असला चुना का लावला कोणी कधी?"

मी कवी नाही, मला हा गंड आहे
यमकबाजीची तरीही कंड आहे

'र' पुढे 'ट' ठेवुनी उजळून जातो
व्योम कविता; आणि मी मार्तंड आहे!

वाचल्यानंतर शिव्या घालो कुणीही
छापला नुकता दहावा खंड आहे

वृत्त अन् बाराखडी झेपे न जेव्हा
मुक्तछंदातून केले बंड आहे

व्याप्त कवितेच्या जमीनी झोपड्यांनी
पण विडंबन मोकळा भूखंड आहे

काळजी निवृत्त होण्याची कशाला ?
काफ़ियांची बँक आहे, फंड आहे

बोलले काका, विडंबन हे नसावे
ऐकुनी ते, गर्व मम शतखंड आहे

प्रौढ अन् गंभीर कविता शीक, लेका!
लांबले, खोड्या, किती पौगंड आहे...

आमचे प्रेरणास्रोत : आदरणीय भूषणसाहेब कटककरसाहेब यांची रचना "फायदा? "



हो न हो, ठेहरूच, देखू ठेहरण्याचा फायदा
ठेहरणे येभी असावा चालण्याचा फायदा

मालकाचा त्रास सोसावा कसा हे जाणले
हा तुझ्या हपिसात आम्ही राबण्याचा फायदा

लीन केव्हा व्हायचे, पत्नीपुढे वाकायचे
जो शिके त्यालाच रात्री जागण्याचा फायदा

घेत गेलो मी मुक्याने बोलण्याचा फायदा
खूप मज झाला असे त्या चुंबण्याचा फायदा

दात तू घासायचे होतेस मित्रा टाळले
दंतवैद्यालाच झाला उपटण्याचा फायदा

रोज कोणी वेगळी पाहून मादक हासते
हाच आहे बारबाला पाहण्याचा फायदा

रोज कोणी वेगळा बापूस पोहे घालतो
हाच उपवर कन्यकांना पाहण्याचा फायदा

केवढा मी क्षुद्र मज कळलेच नसते हे कधी
केवढा हा बायकोशी बोलण्याचा फायदा

जागते पत्नी असे हा घोरण्याचा फायदा
घोर बघता रूप कळतो झोपण्याचा फायदा

फार होता त्रास छोटे पोहता मासे इथे
लाभला पण त्यात काटा काढण्याचा फायदा

घेतला नाहीच आपण नांदण्याचा फायदा
काय असल्या संयमाने वागण्याचा फायदा?

मी तुझी आई तुझी आई तुझी आई तुझी
घेतला आहेस म्हणुनी बडवण्याचा फायदा

खोडसाळा खूप कवितावाचनाचा फायदा
शब्द दुसर्‍यांचे, मिळे मज लाटण्याचा फायदा

प्रेरणास्रोत : भूषण कटककर यांची कविता "श्वासात ताल आहे"


बिनधास्त वाजवावी मजला कुणीही येथे
माझा सदाचसाठी उपलब्ध गाल आहे

भक्ती स्वतः:च करतो, मूर्ती स्वतः:च असतो
वरती स्वतः:स नमतो, माझी कमाल आहे

जितका जमेल तितका उपभोग घेत जावा
सध्यातरी दिरांचा मधुचंद्र-काल आहे

मदिरा खराब आहे, आंबूस वास येतो
व्हिस्की न ही, गड्यांनो, देशीच माल आहे

जाते कुठे नि येते, हंसा कुणास ठाउक
भलतीच संशयास्पद हंसाचि चाल आहे

कापू किती किती मी या गीतकार माना
करणार काय सांगा? बकवास माल आहे

रंगित रुमाल पाही नि त्यास खूळ लागे
नजरेत फक्त एका, बकरा हलाल आहे

आजार हा कवींना, जुळवत हजार यमके
वाचू तरी किती मी ? बस हाल हाल आहे

बावीस, हाय, ओळी, चालू असे परीक्षा
केव्हाच लागलेला माझा निकाल आहे

या वाचनात आला ओठांस फेस माझ्या
जडला विकार उदरी, गोटा जमाल आहे

झाले कथून तरिही सोडून जात नाही
ही खोडसाळकीची कसली कमाल आहे !

प्रेरणा : मिलिंद फणसे यांची गझल "विश्राम"


मान्य, गर्दी फार येथे पण तरी विश्राम आहे
रोजच्या वाटेवरीचा बार हा निजधाम आहे

छेडणे तिज सोडले पाहून अनुजाला तिच्या मी
रेशमाचा भाउ हल्ली वाढला बेफाम आहे

खूपसे हितशत्रू आणिक वानवा नाही रिपुंची
तेव्हढ्यासाठीच माझा चालला व्यायाम आहे

अत्तरे लेऊन अंगी भेटलो होतो तिला मी
चारुगात्रीला, परंतू, वाटले तो घाम आहे

चार खांदे शोधण्यासाठी निघाले प्रेत माझे
बोलले, "शववाहिनीचा फार सध्या दाम आहे"

'मूर्ति'पूजेचा गुन्हा चुकला कुणा; सारेच 'तसले'
पूजती कांता कुणी, इतरत्र कोणा राम आहे

येउनी टाकून गेला शब्दपाचोळा कवी तो
झाड कवितांगण, तुझे ते, खोडसाळा, काम आहे

आमची प्रेरणा : 'सोबतीचा आव आहे' ही जयंता५२ यांची हृदयद्रावक तक्रार.


भोवती अंधार आहे, साथ नाही
बायकोचा डाव आहे; वाद नाही !

कोणताही खेळ नाही आज सोपा
झोपली अद्याप काही ब्याद नाही

ठेवले नाही खुशीने शस्त्र खाली
हारलो मी, पण दिली तू दाद नाही

भेटण्यासाठी तुला जागाच होतो
घोरणे कानास आले, साद नाही

का अजुन दारात माझ्या माप आहे?
अंगणी येतात सार्‍या, आत नाही

खोडसाळा ती म्हणाली, "बाय, टाटा"
जाउ द्या, नावीन्य काही यात नाही :(

प्रेरणा : पुलस्तिंची सुरेल ठुमरी


गालावरचा हात अताशा संगमरवरी नाही
पूर्वी होती तितकी 'ती'ही नवखी नवरी नाही

तिच्या कृपेने असतो दुखर्‍या मी जखमांनी भरलो
रोज प्रॅक्टिकल करते हल्ली, केवळ थिअरी नाही

रात्री विझलेल्या अन बेचव चोथापाणी जेवण
घडते रडके जगणे जेथे पत्नी जबरी नाही

कॉल तिचा आला अन बसला त्यास विजेचा झटका
नवर्‍याच्या हद्दीमध्ये वासूंची टपरी नाही

जगणे आता झापडलेले झाले घोड्यासम ते
खोडसाळकी नाही, बघणे मादक फिगरी नाही

मराठी गझल कार्यशाळा-२ जाहीर झाल्याचे कळले व आम्हाला हर्षवायू का काय म्हणतात तो झाला. मात्र तिथे जाऊन बघतो तर

* ह्या कार्यशाळेत हझल (हास्य-गझल) स्वीकारली जाणार नाही

ही "No Entry"ची पाटी! साऱ्या उत्साहावर विरजण पडले. मग काय, आलो माघारी. कार्यशाळेत विद्यार्थी म्हणून देण्यासाठी रचलेल्या ओळी वाकुल्या दाखवीत होत्या.
(स्वगतः खोडसाळा, एकूण तुझ्या भाग्यात कार्यशाळेचे मार्गदर्शन नाहीच. गुरूजन तुझा एकलव्य करून सोडणार. आंगठा मागत नाहीत हे नशीब समज.)


कार्यशाळेचे मला बक्षीस नाही?
काय शब्दांचा बरा हा कीस नाही?

बांधलो 'नाही' रदीफ़ाला जरी मी
काफ़ियाला राहिलो ओलीस नाही!

वृत्त ते सांभाळता दमछाक होते
आणि यमकाची मला प्रॅक्टीस नाही... :(

चालवू म्हटले तरी चालीत नाही
कोण म्हणतो काफ़िया डॅंबीस नाही?

हट्ट का धरता अलामत पाळण्याचा?
शायराला फार ही तोशीस नाही?

घ्याल का, संयोजकांनो, गझल माझी?
स्पष्ट सांगा, यात घासाघीस नाही

मान्य, हौशाचे असे हे कवन नवखे
बनचुक्यांच्या पात्र हे माफीस नाही

खोडसाळा, कविवरांना राग आला
हात त्यांच्या घातला दाढीस, नाही?

आमचे मित्र, श्री. मिलिंद फणसे, यांच्या प्रेमभंगाविषयी वाचून आम्हास फार वाईट वाटले. चार समजुतीच्या गोष्टी वहिनींना सांगून त्या दोघांच्या प्रेमाची घसरलेली गाडी परत रुळावर आणण्याकरीता आम्ही तडक वहिनींच्या घरी गेलो. परंतु तिथे आम्हाला जे कळले त्याने आम्हास आश्चर्याचा धक्काच बसला. मिलिंदरावांनी आपल्या कवितेत वस्तुस्थितीचे अतिशय एकांगी व एकतर्फी चित्रण केलेले आहे. किंबहुना जे घडले त्यास त्यांचीच वर्तणूक कारणीभूत आहे. सत्य परिस्थिती वहिनींच्याच शब्दात आपणा सर्वांच्यापुढे मांडत आहे. त्या म्हणतात :

चुंबने सगळ्यांस तो देऊन येतो
गूण, मेला, गावभर उधळून येतो

भेटते रस्त्यात जी कोणी तिला हा
एक नजरेनी कसा मापून येतो

का नसे माझे बरे लावण्य, मित्रा?
रोज दोस्ताची सखी पाहून येतो

तो जणू श्रीकृष्ण होतो सांजवेळी
गोपिकांशी रास तो खेळून येतो

मागते घरखर्च मी बाई विवाहित
कांक्षिणींना हा रसद पुरवून येतो

लागतो डोळा पहाटे मुष्किलीने
रात्रभर डोळा कुणा मारून येतो?!

रात्र मधुचंद्रातली ती पौर्णिमेची
हा तरीही उकिरडे फुंकून येतो!

वाटते की वीज कायमचीच जावी
हा दिवे नाहीतरी लावून येतो

शाश्वती देऊ नका त्या लोचटाची
सारखा कोणातरी मागून येतो

एकटी मी यापुढे असणार नाही
सोबतीला सवत तो घेऊन येतो...

प्रसाद यांनी आपल्या हार्ड हिटिंग (यासाठी कोणीतरी मराठी प्रतिशब्द सुचवा रे) आणि अप्रतिम गझलेत जरी नोकरांना जात कुठली, धर्म कुठला शेटजी असे म्हटले असले तरी खोडसाळाची विडंबकाची जात काही जाता जात नाही. तेव्हा...


नोकरांना खाज सुटली, घर्म फुटला शेटजी
घोरतो लावून एसी मात्र टकला शेटजी!

एक वाटी उंदियोची सांडली रस्त्यावरी
अन तिथे रस्त्यावरी बैसून चरला शेटजी...

का जुन्या मालाप्रमाणे नाव सिन्हा लावता ?
का पटेलांचा, शहांचा भाव पडला शेटजी ?

का रिकामी पाडता रेशनदुकाने आमची ?
हाय, गोदामात सारा माल दडला शेटजी...

पाहता 'तसल्या' सुखांच्या जाहिराती रोज का ?
काय शेठाणीस तुमचा जीव विटला शेटजी ?

भाविकांची बोंब आणिक कर्णकर्कश आरत्या
मंदिरी येऊन बहिरा देव बनला शेटजी

ढोकळे, फरसाण, गाठ्या, अन बियरच्या बाटल्या
टंच मदिराक्षीस बघता नाच म्हटला शेटजी

रोज कोल्ह्यांच्या परी करता तुम्ही साळसुदकी
त्याच त्या करता कशाला रोज नकला शेटजी ?

चार क्विंटल ? आठ क्विंटल ? वाढवा ढेरी जरा...
एवढ्या वजनात कसले थंड पडला शेटजी ?

भुक्त आहे मी, जगी सर्वत्र कवितावानवा
खोडसाळा कोण देई रोज गझला शेटजी ?

आमचे स्फूर्तिस्थान : अजब यांची सुंदर गझल वेळच नसतो...

मनीमागुती फिरण्यासाठी वेळच नसतो
'स्वप्ना'लाही बघण्य़ासाठी वेळच नसतो...

जयन्त येतो, श्रावण येतो, वाचून जातो
अभिप्राय खरवडण्यासाठी वेळच नसतो... :(

बघावयाला कोणी येवो परंतु तिजला
चहा न्‌ पोहे करण्यासाठी वेळच नसतो...

देणी असलेलेच भेटती लोक मला, पण
बघून त्यांना लपण्यासाठी वेळच नसतो...

खडे तसे मी 'त्यांना' बघुनी मारत असतो
नेम नीट पण धरण्यासाठी वेळच नसतो...

मरण्याआधी सखीस फोटो देउन गेलो
फ्रेम तिला तो करण्यासाठी वेळच नसतो !...

प्रिया चालली म्हाताऱ्या श्रीमंतामागे
'खोडसाळ' ह्या तरण्यासाठी वेळच नसतो...

खरडल्या दो-चार ओळी आजही
भाजली काव्यात्म पोळी आजही

मी कधीचा "तख्लिया" म्हणतोय पण
घेरुनी आहेत दासी आजही

कोणत्या जन्मातला अनुबंध हा
बाटली आहे उशाशी आजही

आजही दिसतात स्वप्नी अप्सरा
स्वप्न मुंगेरी बघे ती आजही

जन्मला होता कवी केंव्हातरी
सांडतो आहेच शाई आजही

काफ़ियांची तीच संततधार अन
तीच ती "वा वा" जनांची आजही

'खोडसाळा' काळजी कसली तुला ?
खूप तुकबंदीस तेजी आजही

आमची प्रेरणा - अनंत ढवळे यांची गझल-आजही

इतकेच उभे असताना काट्यावर कळले होते
डायटने केली सुटका, वजनाने छळले होते

ही चरबी खादाडाने सहजीच जमवली नाही
दररोज बटाट्यांना मी भातात मिसळले होते

मधुमेह असे जडलेला, बी.पी.ही अंमळ चढले
पाहून बिले डॉक्टरची अवसानच गळले होते

'ही' उठली, धावत सुटली, परतून लाजुनी वदली
"ओळखा पहाटे, सखया, मज का मळमळले होते"

दुष्काळ इथे पुजलेला संसाराच्या पाचविला
नितनेमाने दर साली पण मीलन फळले होते

ही खबर ऐकुनी वदल्या चाळीच्या आया-बाया
या वीजकपातीपायी म्हातारे चळले होते

मी कॉलर ताठ करोनी असतो कट्ट्यावर हल्ली
बाकी ज्येष्ठांच्या कंठी मफलर आवळले होते

जमीन : कविवर्य सुरेश भट यांची नितांतसुंदर गझल ' आकाश उजळले होते'

जगण्याचा मी हक्क निभावत असतो असे म्हणत अजब ह्यांनी आम्हास कमालीचे निभावित, आपलं, प्रभावित, केलं. ज्ञानेश्वर माऊलींनी म्हटलेच आहे :

जगताना मी मख्ख मुलागत असतो
श्वासांची मी करत मशागत असतो

पकण्याचा मी हक्क निभावत अस्तो
लेक्चरला मी डुलक्या काढत असतो

खाणे नसले फार जरी ते माझे
किलो-किलोने सतत बळावत असतो

कविता माझ्या विशेष नसल्या तरिही
इतरांच्या मी रोजच ढापत असतो

बाप लागता मागे माझ्या तिचा
जीव घेउनी मुठीत धावत असतो

बोलत आहे 'ती' माझ्याशी ऐसे
दिवास्वप्न मी नित्यच पाहत असतो

नजरेने ती मला खुणावत असते
नजर तिची मी कायम चुकवत असतो

वाचत नाही कोणी त्याचे लेखन
'खोडसाळ' का तरी फुशारत असतो ?

तेंडूची पानेच्या वाचकांना आम्ही मागील लेखात एखादी 'तरी' गझल घेऊन येण्याचे आश्वासन दिले होते. ते पूर्ण करताना आम्हास अत्यंत आनंद होत आहे. आम्ही श्री. प्रणव सदाशिव काळे यांच्या "कुठे म्हणालो परी असावी" या गझलेची पहिली ओळ उसनी घेऊन गझल रचण्याचा प्रयत्न केला आहे. गुरुद्वयीने इस्लाह करून या शिष्यावर अनुग्रह करावा ही नम्र विनंती.

कुठे म्हणालो परी असावी
कधीतरी पण घरी असावी

हवी कुणाला छचोर मैना ?
वरायला छोकरी असावी

तरुस घरदार मानणारी
अशी कुणी वानरी असावी

नको अवाढव्य बॅंड-बाजा
फुकायला बासरी असावी

नकोय काकूसमान पण ती
जरा तरी लाजरी असावी

नकोत लुगडी जुनेर सूती
कधी तरी भरजरी असावी

उसळ नको अन नको आमट्या :(
खमंग मुर्गी करी असावी

नको "वहाव्वा", "सुरेख", "उत्तम"
विडंबनं बोचरी असावी

विदीर्ण झालास 'खोडसाळा'
तिची जिव्हा कातरी असावी

कारकून ह्यांना पडलेला पेच काल आमच्या काही चिंताक्रान्त गझलकार मित्रांनी आमच्या निदर्शनास आणला. बिचाऱ्यांच्या तोंडाचे पाणी पळाले होते. कारकून म्हणतात :

शराब कबाब शेरात नको
प्रतिसादीही पेचात नको

त्यांचे हे म्हणणे मान्य केलास ९९% शायरांना आपले दुकान कायमचे बंद करावे लागेल ह्याचा विचार लेखक मजकुरांनी केला आहे काय? त्यांच्यापुढे तमाम गझलकारांची कैफ़ियत मांडून आम्ही त्यांना आपल्या भूमिकेचा पुनर्विचार करण्याची नम्र विनंती करीत आहोत. खालील शब्द जरी आमचे असले तरी भावना तमाम शायरवृंदाच्या आहेत.

गझलेत शराब, कबाब नको ?
उद्या म्हणाल शबाब नको !

देई अर्थ जी जगण्याला
तीच नेमकी बाब नको ?!

गझलेला ऋग्वेदाचा
पीतांबरी हिज़ाब नको

लक्ष्यार्थाशी दोस्ती कर
अभिधेचाच रुबाब नको

'खोडसाळ' व्हा दोस्तांनो
उगा सोवळी आब नको

मायबोली ह्या अग्रगण्य मराठी संकेतस्थळावर गझलवैभव श्रीयुत वैभव जोशी ह्यांनी मायबोली गज़ल कार्यशाळा -1 आयोजित केली आहे. हे शुभकार्य हाती घेतल्याबद्दल त्यांचे हार्दिक अभिनंदन. त्यांच्या या योजनेमुळे अनेक तरुण मराठी गझलेकडे आकृष्ट होतील, त्यांना मराठी गझल लेखन-वाचनाची गोडी लागेल, ताज्या दमाचे गझलकार मराठी सारस्वतास लाभतील ह्याविषयी आम्हांस तीळमात्र शंका नाही. त्यामुळे आम्ही अत्यंत आनंदात आहोत. अर्थात हे एकच कारण नाही हे मान्य करायलाच हवं. वैभव ह्यांनी लावलेल्या ह्या रोपट्यास एकदा गझलरूपी फळं येऊ लागली की आमचा कच्च्या मालाच्या तुटवड्याचा प्रश्न कायमचा निकालात निघेल हा स्वार्थी विचार मनात डोकावत नाही असं कसं म्हणू? कालच आम्ही आणि आमचे परममित्र केशवसुमार मनोगतवर घटत चाललेल्या गझलसंख्येविषयी चर्चा करीत होतो व ह्यामुळे होणाऱ्या आमच्या कुचंबणेचं दु:ख एक-एक पेग नेस्कॊफीत बुडवीत होतो (सूर्य अस्ताला गेला नसल्यामुळे आम्हाला दुधाची तहान ताकावर भागवावी लागली! सुज्ञांस अधिक सांगणे न लगे.)आम्हास खात्री आहे की विडंबनाचे मनोगतावरील भीष्माचार्य माफीचा साक्षीदार हेही आमच्याशी सहमत असतील.

मायबोलीसारख्या संकेतस्थळावरील सुविद्य, सुसंस्कृत, साक्षेपी, प्रतिभावंत सदस्यांच्या मध्ये अस्मादिकांसारखा टपोरी लेखकु अजिबात शोभणार नाही ह्याची आम्हास पुरेपूर जाण असल्यामुळे तीव्र इच्छा असूनही आम्ही उपरोल्लेखित कार्यशाळेत भाग घेण्यापासून स्वत:ला रोखले आहे. ऋतू येत होते, ऋतू जात होते अशी पहिली ओळ गझलवैभवांनी कार्यशाळेत सहभाग घेणाऱ्यांसाठी दिलेली आहे. भाग घेत नसलो तरी त्यावरून आम्हास सुचलेल्या काही द्विपदी इथे देण्याचा मोह मात्र टाळवत नाही. आमच्या ह्या ब्लॊगझोपडीला चुकून कधी जर वैभवांचे पदकमल लागले तर त्यांनी इस्ला(दुरुस्ती) जरूर करावी ही नम्र विनंती.

ऋतू येत होते, ऋतू जात होते
निजे दुष्ट तो, मी ऋतुस्नात होते

सुगंधाळता मी तया होय पडसे
विवाहित जरी मी, अनाघ्रात होते

घरी बायको अन् सखी रंगसदनी*
असे षौक 'ह्यां'चे पिढीजात होते

असे काळ आता सख्या-साजणांचा
निघाले पती ते निकालात होते

नका ना, सख्यांनो, विचारू खुणांचे
कुठे ओठ होते, कुठे दात होते

निघाले तुला भेटण्या खोडसाळा
उभे नेमके 'हे'च दारात होते

* - खोडसाळाच्या कनिष्ठ मध्यमवर्गीय मनाची भरारी कविकल्पनेतही महालापर्यंत जाऊ शकत नसल्यामुळे रंगमहालाऐवजी रंगसदन!